چشم براه قائم
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه بیست و چهارم مرداد 1397 توسط محمد حسین نیازی | بدون نظر

امام علی علیه السلام

قَليلُ الأَدَبِ خَيرٌ مِن كَثيرِ النَّسَبِ .

اندكى ادب ، بهتر از [داشتنِ] نَسَبِ بسيار است.

. غرر الحكم: ج ۴ ص ۴۹۸ ح ۶۷۳۴




طبقه بندی: حدیث، 
نوشته شده در تاریخ سه شنبه بیست و سوم مرداد 1397 توسط محمد حسین نیازی | بدون نظر

از پيامبران الهي، فرزند بزرگ ابراهيم(عليه السلام)، داراي لقب ذبيح الله، شركت‌كننده در ساخت كعبه، جد اعلاي پيامبر اكرم(صلي الله عليه و آله)

 
برخي از واژه پژوهان، اسماعيل را كلمه‌اي معرّب، از اصلي عبري و مركب از دو واژه «يشمَع» (يسمَع: مي‌شنود) و «اِيل» (الله) دانسته‌اند.[1]از ديدگاه برخي پژوهشگران، اين واژه عبري (יִשְׁמָעֵאל) با ورود به زبان سُرياني، صورت «اشمائيل» به خود گرفته و از اين راه وارد زبان عربي شده و به شكل اسماعيل درآمده است.[2]آرتور جفري ريشه كهن اين واژه و صورت‌هاي آن در زبان عبري، حبشي و ديگر زبان‌هاي سامي را بررسي كرده است.[3]نام اسماعيل با معناي لغوي آن و سبب نام‌گذاري حضرت اسماعيل(عليه السلام) به اين نام با اجابت يك دعا پيوند خورده است. البته درباره اين دعا‌كننده و مضمون آن اختلاف است. به گزارش كتاب مقدس، هنگامي‌كه هاجر از خدا فرزندي خواست، فرشته‌اي بشارت داد كه به زودي داراي پسر خواهد شد و از او خواست چون خداوند دعاي او را شنيد و اجابت كرد، نام فرزند خود را اسماعيل بگذارد.[4]به گفته مسعودي، چون خداوند دعاي هاجر را درباره ساره اجابت كرد، هاجر اين نام را بر اسماعيل نهاد.[5]به گفته جواليقي[6]و بغوي[7]حضرت ابراهيم(عليه السلام) هنگام درخواست فرزند، دو واژه «اشمع» و «اَيل» (خدايا! دعايم بشنو) را به كار برد و پس از اجابت دعايش و تولد اسماعيل(عليه السلام) از همان واژگان براي ناميدن او بهره برد.




ادامه مطلب...

طبقه بندی: نهج البلاغه، 
نوشته شده در تاریخ دوشنبه بیست و دوم مرداد 1397 توسط محمد حسین نیازی | بدون نظر
امام صادق ‏عليه السلام :
لَولا أنَّ اللَّهَ خَلَقَ أميرَ المُؤمِنينَ لِفاطِمَةَ ما كانَ لَها كُفوٌ عَلَي ظَهرِ الأرض
اگر خداوند اميرمؤمنان را براي فاطمه نمي‏آفريد ، در زمين همتايي براي او نبود
الكافي ، ج ۱ ، ص ۴۶۱ .



طبقه بندی: مناسبت، 
نوشته شده در تاریخ دوشنبه بیست و دوم مرداد 1397 توسط محمد حسین نیازی | بدون نظر

امام صادق ‏عليه السلام :

مَن زَوَّجَ أعزَباً كانَ مِمَّن يَنظُرُ اللَّهُ إلَيهِ يَومَ القِيامَةِ
هر كس بي‏زني را همسر دهد از جمله كساني است كه خداوند در روز قيامت به او نظر مي‏افكند
الكافي ، ج ۵ ، ص ۳۳۱ .



طبقه بندی: مناسبت، 
نوشته شده در تاریخ دوشنبه بیست و دوم مرداد 1397 توسط محمد حسین نیازی | بدون نظر
پيامبرصلي الله عليه وآله :
زَوِّجُوا أياماكُم ، فَإنَّ اللَّهَ يُحَسِّنَ لَهُم في أخلاقِهِم و يُوَسَّعُ لَهُم في أرزاقِهِمِ و يَزيدهُمُ في مُروّاتِهِمٌ
بي‏ همسران خود را همسر دهيد ؛ كه خداوند اخلاق آنان را نيكو و روزيشان را فراخ مي‏كند و بر جوانمردي آنها مي‏افزايد
بحار الأنوار ، ج ۱۰۳ ، ص ۲۲۲ .



طبقه بندی: مناسبت، 
نوشته شده در تاریخ یکشنبه بیست و یکم مرداد 1397 توسط محمد حسین نیازی | بدون نظر

مطابق روايتي كه سيد بن طاووس به نقل از شيخ صدوق و شيخ طوسي از امام موسي كاظم (ع)، در الاقبال آورده است، حضرت ابراهيم (ع) در نخستين روز ذي حجّه ديده به جهان گشوده و در همين روز، خداوند سبحان وي را به دوستي [خليل] خويش برگزيد.
ابراهيم در ميان انبياء و رسولان جايگاه ويژه و خاصي دارد تا آنجا كه خداوند متعال در قرآن كريم ۶۹ بار نام او را در ۲۵ سوره بيان و منعكس نموده است و اوصاف برجسته او را در قرآن متذكر شده است و او را به عنوان الگوي انسانها و مؤمنين معرّفي نموده است.
به مناسبت ميلاد بنيانگذار حج توحيدي، مهمترين اوصافي كه خداوند متعال در قرآن از وي بدان ياد كرده را اشاره مي‌ كنيم:
۱ ابراهيم يك امّت بود «انّ ابراهيم كان امّةً». (۱)
۲ ابراهيم اوّل مسلمان بود. «انا اوّل المسلمين؛ من نخستين مسلمانم.» (۲)
۳ ابراهيم باريافته به مقام امامت بود: «اني جاعلك للناس اماما». (۳)
۴ پيروز شده در امتحان الهي «واذ ابتلي ابراهيم ربّه بكلماتٍ فاتّمهن؛ (۴) هنگامي كه خداوند ابراهيم را با وسائل گوناگوني آزمود و او (بخوبي) از عهده اين آزمايش‌ها برآمد. »
۵ ابراهيم خادم خانه خدا «ان طهّرا بيتي للطائفين؛ خانه ام را براي طواف كنندگان پاك كنيد.» (۵)
و هم فرمود: «وطهر بيتي للطائفين و القائمين؛ (۶) خانه ام را براي طواف كنندگان و نمازگزاران پاك كن. »
۶ ابراهيم بنيان گزار و معمار كعبه «و اذ يرفع ابراهيم القواعد من البيت؛ (۷) هنگامي كه ابراهيم ستون‌هاي خانه خدا را بالا برد. »
۷ ابراهيم تسليم محض فرمان الهي: «قال له ربّه اسلم قال اسلمت لربّ العالمين؛ (۸) در آن زمان كه پروردگارش به او گفت: اسلام بياور! گفت: در برابر پروردگار جهانيان تسليم شدم. »
۸ ابراهيم محبوب خدا است «و اتّخذ اللّه ابراهيم خليلاً؛ (۹) خدا! ابراهيم را دوست خود قرار داد. »
۹ ابراهيم حليم و بردبار بود «انّ ابراهيم لحليمٌ اوّاه منيب؛ (۱۰) به راستي كه ابراهيم، بردبار و دلسوز و بازگشت كننده (به سوي خدا) بود.
۱۰ ابراهيم بت شكن بود «و تاللّه لاكيدنّ اصنامكم… فجعلهم جذاذاً الّا كبيراً لهم؛ (۱۱) به خدا سوگند در غياب شما نقشه اي براي نابودي بت هايتان مي‌كشم، سرانجام همه آنها جز بزرگشان را قطعه قطعه كرد. »
۱۱ نخستين مجري برائت از مشركين: «انّني بري ءٌ ممّا تشركون؛ (۱۲) به راستي كه من از شريك هايي كه شما (براي خدا) مي‌سازيد بيزارم. »
۱۲ سرد شدن آتش در برابر ابراهيم به فرمان الهي: «قلنا يا نار كوني برداً و سلاماً علي ابراهيم؛ (۱۳) گفتيم اي آتش! برابر ابراهيم سرد و سالم باش. »
۱۳ قرباني كردن فرزند: «فلمّا اسلما و تلّه للجبين؛ (۱۴) پس هر دو (ابراهيم و اسماعيل) تسليم فرمان خدا شدند و او را به پيشاني (جهت قرباني) بيفكند. »
۱۴ دريافت كننده سلام ويژه الهي «سلامٌ علي ابراهيم؛ (۱۵) سلام بر ابراهيم. »
۱۵ هجرت براي خدا «و اعتزلكم و ما تدعون من دون اللّه؛ (۱۶) و از شما و آنچه غير خدا مي‌خوانيد كناره مي‌گيرم. »
۱۶ مهمان نواز و با سخاوت «هل اتاك حديث ضعيف ابراهيم المكرمين؛ (۱۷) آيا خبر مهمان‌هاي بزرگوار ابراهيم به تو رسيده است. »
۱۷ رهيافته به ملكوت آسمانها و زمين «و كذلك نري ابراهيم ملكوت السّماوات و الارض و ليكون من الموقنين؛ (۱۸) و اين چنين، ملكوت آسمان‌ها و زمين را به ابراهيم نشان داديم تا از اهل يقين باشد. »
۱۸ شاكر و سپاسگزار الهي: «شاكراً لانعمه؛ (۱۹) شكرگزار نعمت‌هاي پروردگار بود. »
۱۹ صادق و راستگو بود «واذكر في الكتاب ابراهيم انّه كان صدّيقاً نبيّاً؛ (۲۰) در اين كتاب ابراهيم را ياد كن، كه او بسيار راستگو و پيامبر (خدا) بود. »
۲۰ وفا كننده به پيمان‌هاي الهي «و ابراهيم الّذي وفي؛ (۲۱) همان كسي كه وظيفه خود را به طور كلّي وفا و ادا كرد.
۲۱ حنيف و مسلم يا مقام ويژه «ما كان ابراهيم يهوديّاً و لانصرانياً ولكن كان حنيفاً مسلماً؛ (۲۲) ابراهيم نه يهودي بود و نه نصراني، بلكه موحّدي خالص و مسلمان بود. »
۲۲ توكل و اعتماد بر خدا «اعتماد من تنها به آن خدايي است كه مرا آفريده و به راه راستم هدايت كرد، چون گرسنه شوم سير و چون تشنه شوم سيرابم مي‌گرداند و چون بيمار شوم، شفايم مي‌بخشد، او كسي است كه مرا مي‌ميراند و سپس زنده مي‌كند و او كسي است كه اميد دارم گناهم را در روز جزا ببخشد.» (۲۳)
۲۳ كليم اللّه بودن «و اذ قال ابراهيم ربّ…قال و من كفر؛ (۲۴) هنگامي كه ابراهيم عرض كرد: پروردگارا… خداوند در پاسخ فرمود: كسي كه كافر شده بهره كمي خواهيم داد. »
۲۴ مطيع فرمان خدا «قانتاً للّه؛ (۲۵) ابراهيم مطيع فرمان خدا بود. »
۲۵ الگوي خوبان، بخاطر اوصاف فوق خدا ابراهيم را الگوي مؤمنان دانسته و مي‌فرمايد: «قد كانت لكم اسوة حسنةً في ابراهيم؛ (۲۶) براي شما سرمشق خوبي در زندگي ابراهيم وجود داشت» مجموع اوصاف پيش گفته و غير آن مي‌تواند عاملي باشد براي اينكه حج كامل، بنام حج ابراهيمي معروف گردد.

پي نوشت ها:

 

۱. سوره نحل، آيه ۱۲۰.
۲. سوره انعام، آيه ۱۶۲ و ۱۶۳.
۳. سوره بقره، آيه ۱۲۴.
۴. همان.
۵. سوره بقره، آيه ۱۲۵.
۶. سوره حج، آيه ۲۶.
۷. سوره بقره، آيه ۱۲۷.
۸. همان، آيه ۱۳۱.
۹. سوره نساء، آيه ۱۲۵.
۱۰. سوره هود، آيه ۷۵.
۱۱. سوره انبياء، آيه ۵۸ - ۵۷.
۱۲. سوره انعام، آيه ۷۸.
۱۳. سوره انبياء، آيه ۶.
۱۴. سوره صافات، آيه ۱۰۹.
۱۵. همان.
۱۶. سوره مريم، آيه ۴۸.
۱۷. سوره ذاريات، آيه ۲۴.
۱۸. سوره انعام، آيه ۷۵.
۱۹. سوره نحل، آيه ۱۲۱.
۲۰. سوره مريم، آيه ۴۱.
۲۱. سوره نجم، آيه ۳۷.
۲۲. سوره آل عمران، آيه ۶۷.
۲۳. سوره شعرا، آيه ۸۲ - ۷۸.
۲۴. سوره بقره، آيه ۱۲۶.
۲۵. سوره نحل، آيه ۱۲۰.
۲۶. سوره ممتحنه، آيه ۴.




طبقه بندی: نهج البلاغه، 
نوشته شده در تاریخ یکشنبه بیست و یکم مرداد 1397 توسط محمد حسین نیازی | بدون نظر

قالَ الامام الجواد(ع ) : مَنِ انقَطَعَ إلى غَیرِ اللّهِ وَكَلَهُ اللّهُ إلَیهِ .
امام جواد (ع):هر كه به غیر خدا رو كند، خداوند او را به همان وا گذارد.(الدرّة الباهرة: ۳۹)




طبقه بندی: حدیث، 
برچسب ها: امام جواد (ع)،
نوشته شده در تاریخ شنبه بیستم مرداد 1397 توسط محمد حسین نیازی | بدون نظر

حضرت داوود (ع) از پيامبران بزرگ بني اسرائيل است و در نبرد ميان طالوت و جالوت، با اين كه خردسالي بيش نبود، به ميدان رفت و جالوت ستمگر را به هلاكت رسانيد و سال‌هاي بعد به پيامبري و پادشاهي بني اسرائيل نايل شد.
ابن كثير نقل كرده كه كتاب شريف «زبور»، پس از چهار صد و هشتاد و دو سال از نزول كتاب شريف «تورات» بر حضرت موسي (ع)، بر حضرت داوود نبي (ع) نازل گرديد.
شايان ذكر است براي زبور چند معنا بيان كرده‌اند كه از آن جمله است: الف. هر كتابي كه داراي نوشته‌اي محكم باشد؛ ب. هر كتاب آسماني كه وقوف و احاطه بر آن دشوار باشد؛ ج. نام كتابي است كه فقط داراي احكام عقلي باشد و از احكام شرعي سخن نگويد.
از آن جا كه در حال حاضر، اثري از «زبور» حضرت داوود (ع) در ميان نيست البته به جز كتابي كه هم اكنون در انجيل وجود دارد به نام «زبور» يا «مزامير» خوانده مي‌شود و به داوود (ع) نسبت داده شده است كه بر اثر تحريف انجيل نمي‌توان زبور موجود در آن را به پيامبر الهي نسبت داد به همين جهت نمي‌توان دربارة علت نام‌گذاري آن نظر قطعي داد.
دوازدهم ماه مبارك رمضان، كتاب پيامبر بزرگ بني اسرائيل نازل شد. زبور" نام كتاب آسمان حضرت داوود (ع) است كه نام آن در آية ۱۶۳ سورة نسأ و ۱۰۶ انبيا و ۵۵ بني‌اسرائيل آمده است.
بنا به نقل ابن كثير، كتاب شريف «زبور» در دوازدهم ماه مبارك رمضان بر حضرت «داوود نبي (ع) » نازل گرديد.
البته با توجه به معناي لغوي كه اهل لغت براي زبور ذكر كرده‌اند، ممكن است چنين نتيجه گرفت از آن جا كه كتاب حضرت داوود (ع) داراي متني مستحكم و دشوار بوده و داراي احكام شرعي هم نبوده است و در آن به احكام و مسائلي عقلي پرداخته شده بود، «زبور» ناميده شده است.
منبع:
۱-مفردات الفاظ قرآن، راغب اصفهاني، ص ۳۷۷، نشر دارالقلم، دمشق
۲-قصص قرآن، صدرالدين بلاغي، ص ۳۷۴ و ۳۷۵، نشر اميركبير
۳-سيماي الگويي پيامبران در قرآن كريم، عين الله ارشادي




طبقه بندی: نهج البلاغه، 
مرجع دریافت ابزار و قالب وبلاگ
.:
By Ashoora.ir & Blog Skin :.